en georg moet natuurlijk weer een zwarte hebben:

de mooiste foto van bill ooit:

georg staartje

nog twee van de schattige fototjes van bill:

beetje paars haar. wel appart…

beetje brede nek..

nog een geweldige foto van bill :

en dit was de laatste.

ik verveel me dood…

tatoo 1:

tatoo 2 :

tatoo 3:

piercing 1:

piercing 2:

lippiercing tom:

kij schattig

4 maart :

Ik kijk uit over de rivier die onder me stroomt. Het water is helder, en hier en daar zwemt een klein visje.
Vroeger was ik hier altijd met bill aan het zwemmen.
Billx85
Hij is nu al meer als 6 jaar dood, maar toch kan ik hem niet missen. Het voelt of hij gewoon op vakantie is, en over een week weer thuis komt.
Alleen gaat die week nooit om.
Ik heb niet om bill gehuild.
Net of hij al mijn pijn en verdriet heeft mee genomen.
Want dat had hij veel; pijn en verdriet.
Zijn ogen stonden nooit meer vrolijk, en hij begon zichzelf te verwaarlozen.
Zijn nagels, make-up, haar.
Het was beter voor hem om dood te zijn.
Deze wereld zou hem toch maar kapot maken.
Kapot zoals ze met mijn moeder hebben gedaan.
Ik hoor haar iedere avond nog steeds huilen om bill.
Ben ik dan niet goed genoeg? Is mijn verschijning dan niet voldoende?
Het lijkt net of mensen alleen maar om je geven als je er niet meer bent.
Dat ze dan pas merken hoe erg gehecht ze aan iemand waren.
In plaats van nu om me te geven, wachten ze tot ik dood ben.
Ik snap het niet.
Totaal niet.
Ik sta op.
Eigenlijk wil ik dat mensen ook zoveel om mij geven.
Alleen dat zal nooit gebeuren.
Het is altijd bill dit, bill dat. Bill zus, bill zo.
En tom? Joh, Tom! Die kan wel even wachten.
Ik leef nog, bill is dood.
Hij kan wachten!
Dit is de eerste keer dat ik boos ben op bill, dat hij dood is.
Ik trek een zweetbandje van mijn pols af, en kijk naar de sneexebn die erin staan.
Lang niet diep genoeg om eraan dood te gaan.
Maar zo wilde ik nooit dood gaan.
Bill wel.
Ik gooi het zweetbandje van de rots af het water in.
Het blijft liggen op een grote steen die net onder het wateroppervlak ligt.
Ik zie mezelf door het water staan.
Somber, alleen.
Ik snap het niet.
Totaal niet.
Dan spring ik.
Op het moment dat mijn hoofd op de grote steen valt, vallen mijn ogen dicht. Om daarna nooit meer open te gaan.

verhalen over TH

hoe Tom eet.

kijk uit, kan eigen eetmanieren beinvloeden

Hallo.

ik ben marleen, en ik ben 15 jaar.

ik heb deze site opgestart omdat ik van TH houdt, en omdat het me leuk leek.

mijn vriendin (shelley)  zal hier ook wel eens op ziten.

we hebben elkaar ontmoet op 4 maart en 14 juni.

verder heb ik niet echt veel te vertellen.